خاطرات محمدپارسا
خاطرات محمدپارسا مامانی خیلی وقته که فرصت نکردم یه سری به وبلاگت بزنم و خاطراتت رو بنویسم
کودکان همیشه از قدرت بالایی برای شگفت زده کردن بزرگسالان برخوردارند. برام عجیبه که پسرم تو سن 8-13 ماهگی :
از دست غریبه ها چیزی نمی خوره مگه اینکه قاشق اولو خودش بخوره!
از وقتی میرم سر کار شبا ،تا دستمو نگیره خوابش نمی بره اگرم دستمو ازش بگیرم بیدار میشه!
وقتی من و باباش از سر کار میایم صدای ماشینو می فهمه (و اگه تااون لحظه ساکت بود) واسه دیدن ما بیقراری میکنه!
وقتی بهش اخم می کنی اونم سرت داد میزنه و صداشو بالا میبره مبادا که دعواش کنی !
وقتی تو ماشین میشینیم تا صدای آهنگ رو میشنوه یا موقع صحبت کردن من و باباش اونم شروع میکنه به سر و صدا کردن و آواز خوندن طوری که اصلا نه آهنگ رو میشنوی نه میفهمی چی صحبت کردی.من و باباش هم اجبارا بی خیال صحبت کردن میشیم!(پسرم به موسیقی سنتی علاقه خاصی داره)
تا باباش جوراباشو میپوشه بهش می چسبه و ولش نمیکنه مبادا که بره بیرون و اون رو نبره!
وقتی ازش ناراحت میشیم میگیم قهر ،سریع میاد بوس میکنه تا از دلمون در بیاره آخه پسرم خیلی مهربونه!
به صدای اخبار و پیام بازرگانی حساسه و باید اونا رو تا آخر با سکوت کامل نگاه کنه.(آخه پسرم اخبار کشورشو دنبال میکنه!!!)
فکر نمی کردم بتونه اولین بار آبمیوه رو با نی بخوره اما بدون اینکه بهش یاد بدیم همه رو با نی بالا کشید نوش جان کرد!
اگه جایی آشغال بریزه سریع جارودستی رو میاره و جارو میکنه!
میزو واسه مامانش دستمال میکشه!
وقتی غذا می خوره فوری دهنشو با دستمال تمیز میکنه!
تا تلفن زنگ میزنه میدوئه گوشی رو میاره تا جواب بدیم !
کنترلا رو واسه ما (که تو این کار تنبلیم) میاره!
لباسا رو از لباسشویی واسه مامانش یکی یکی میاره تا پهن کنه!
و خیلی چیزای دیگه که همشون نشان از بزرگی و عظمت خدای مهربون داره که خیلی چیزا رو بطور غریزی به آدما و البته به همه موجوداتش یاد داده .
الهی تو را صد هزار مرتبه شکر
